Logo

Blog

Blog new mom Kim Kötter

Kim Kötter is mede- eigenaresse van Miss Nederland en Miss Universe Germany, presentatrice en rijdt het hele land door voor presentaties. Regelmatig schuift ze aan als entertainment & lifestyle deskundige bij Goedemorgen Nederland en bij andere programma’s op radio en tv. Samen met haar grote liefde Jaap heeft ze een prachtige zoon;  Muck. Tijdens haar zwangerschap -welke niet zonder slag of stoot ging- is zij begonnen als contributor van Prêt à Pregnant en nu kleine Muck er is, neemt ze ons mee in haar avonturen als new mom. 

Vandaag geen blog van Kim zelf, want zij is samen met Jaap heerlijk aan het genieten van hun baby boy Muck, maar wel het indrukwekkende bevallingsverhaal van fotografe Lisette Lubbers. Bijna de hele bevalling was zij aan haar zijde en legde zij de mooiste momenten vast.

Kim’s zwangerschap ging niet zonder slag of stoot. Met 26 weken zwangerschap kreeg ze een ziekenhuisopname omdat haar vliezen zijn gescheurd. Vanaf dat moment sta ik al stand-by voor de bevallingsreportage. Elke nacht check ik meerdere keren of mijn telefoon wel op geluid staat en of alles klaarligt. Je weet nooit wanneer je gebeld kan worden. Tijdens festivals zorg ik ervoor dat mijn auto vlakbij staat en heb ik alle spullen achterin klaarliggen. You never know… Je kan je voorstellen dat dat soms best spannend is. Zo zat ik bijvoorbeeld een paar dagen voor de bevalling in de kappersstoel met verf in mijn haar toen ik gesmst werd door Kim:

11:50 SMS 1 | Kim: ‘Heb een slijmprop verloren. Kan zijn dat het vals alarm is. We zijn onderweg naar het ziekenhuis. Ik hou je zsm op de hoogte mocht het nou zo zijn dat het doorzet! Xx Kim!’

Yiing, mijn kapster heeft volgens mij nog nooit eerder zo snel folies ingezet en uitgehaald. Gelukkig bleek het vals alarm en mochten Kim en Jaap weer naar huis toe. Gewoon weer afwachten was het advies. En meer dan dat konden we dus ook niet…

In de nacht van 09 op 10 mei ontvang ik dan eindelijk een berichtje van Jaap.

03:00 SMS 1 | Jaap: ‘Joe! Jaap hier! Kims vliezen zijn gebroken dus dat is mooi maar kan ook zomaar zijn dat we pas om 09:00 naar het ziekenhuis mogen. We moeten nu eerst de weeën timen enzv. Als het eerder is bellen we meteen!’

Van te voren hadden we afgesproken dat als er iets zou gebeuren (dag of nacht) Jaap of Kim mij zou bellen. Ondanks dat mijn telefoon gewoon op geluid stond werd ik pas wakker rond 06:30 in de ochtend toen ik even naar het toilet moest. Met de telefoon schijn ik de route bij in het donker en dan scroll ik door het beginscherm van mijn telefoon. Tussen de berichtjes zie ik ineens de appjes van Jaap!!! Een mini-hartverzakking overvalt me, want oh nee toch, heb ik HET telefoontje gemist??! Heb ik opgenomen en ben ik in slaap gevallen? Even zag ik mijn ergste dromen van de afgelopen weken waarheid worden. Oh mijn god, ben ik door de bevalling heen geslapen? Nee dat meen je toch niet! Vlak daarna ontvang ik het volgende bericht:

06:35 SMS 2 | Jaap: ‘3 centimeter nu!! Dus nog ongeveer 7 uur en dan is onze jongen er! Wat bijzonder!’

Pfieeeeuw!!! Hij is nog niet geboren, yes yes yes maar ook ‘ohnee, wat spannend. Heb ik nu echt wel alles klaargelegd, mist er niets? Zitten alle batterijen in de tas, heb ik genoeg lekkers bij me (je weet maar nooit), zijn alle SD-kaartjes leeg?
Vandaag wordt het +25 graden, maar wat doe ik aan?

Zou het koud zijn op het ziekenhuis? Niet over nadenken, gewoon gaan. Een simpel jurkje aan en om half 8 zat ik in de auto naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Ik check nog even de route en zie tot mijn schrik, file-file en nog eens file. Natuurlijk Kim, ga lekker bevallen terwijl het spitsuur is op de snelweg, had je hier niet even rekening mee kunnen houden? Gekheid natuurlijk, maar het zweet brak me wel los. Als ik maar op tijd ben is het enigste dat ik onderweg kon denken. Aankomsttijd was 09:25.

Na wat omweggetjes door de bush-bush en enkele files later arriveer ik iets na half 10 bij het WKZ. Snel vlieg ik nog langs het toilet (de toiletjuffrouw keek raar op toen ik met mijn camera’s om de nek en 2 volle tassen mezelf het hokje in propte) en daarna ga ik op zoek naar de verloskamer waar Kim en Jaap zijn. Ik meld me op de verloskundigen-afdeling en vraag of iemand mij naar de kamer van Kim kan brengen. Een verloskundige loopt met mij mee en aan het einde van de gang zie ik kamer 7 aan de rechterkant. Ik luister of ik al ‘bevallingsgeluiden hoor’, maar het is muisstil op de gang. Zachtjes open ik de deur en zie ik als eerste Jaap lekker liggen op de bank onder een dekentje – en daarna Kim – relaxed, vrolijk vertellend en knap. (Huh?) geen zweet, geen rood-ik heb al een paar uur verschrikkelijk weeën hoofd… niets van dat, behalve een ontzettend grote glimlach met heel relaxed: ‘wat fijn dat je er bent Liset, is alles goed gegaan?’.Bevallingsverhaal Kim Kötter en Jaap Reesema 1

Volgens mij merkt ze direct mijn verbaasde blik op want daarna volgt: “Ja, ik heb net een ruggenprik gehad en oh Lisette dat moet jij later ook doen! Wat een aanrader, ik heb nergens last van! Kijk op de monitor, dat is een wee! Ik voel gewoon niks, hoe relaxed is dat? Dat moet jij later ook doen hoor Liset. Echt heel fijn, ik had zo’n pijn vannacht! Ik heb thuis de hele toiletwasbak vol gespuugd van de pijn. Waarop Jaap volgt met: “Jup, en die heb ik gelijk schoongemaakt”.

Daarna volgt het verhaal van het breken van de vliezen, de helse rit met weeën in de auto naar het WKZ toe en uiteindelijk de keuze (mede dankzij het advies van de verloskundigen) voor de ruggenprik. En daar lag ze dan – in een verloskamer met alleen maar draadjes, piepgeluiden van de monitor, Jaap die even snel een powernapje wil doen, de verloskundige die alle spulletjes klaarlegt, – bij te komen van de heftige uurtjes daarvoor. Samen te wachten op alles wat komen gaat. De verloskundige adviseert Kim en Jaap om even te gaan slapen zodat ze wat op kunnen laden, maar daar komt eigenlijk weinig van. We kletsen over van alles en ineens is er al een uur voorbij gevlogen. Opnieuw komt de verloskundige langs om te checken hoe ver Kim is. Ondertussen test ik het licht in de ruimte en maak ik de eerste foto’s. Vier grote Albert Heijn tassen staan in de hoek van de kamer en ik verschuif ze omdat ik wat ruimte nodig heb. Jeetje, wat een zware tas zeg, wat zit hier in godsnaam allemaal in? Ik kijk naar beneden en je gelooft het nooit. Volgens mij dachten Jaap en Kim dat ze het eerste jaar van de baby in het ziekenhuis zouden gaan doorbrengen, ze hadden eten voor een heel weeshuis meegesjouwd het ziekenhuis in. Nu denk je vast dat ik overdrijf, maar dat is dus echt niet zo. Kim’s chocopasta mocht ook niet ontbreken, deze had al een plekje op het aanrecht gekregen zag ik.

Bevallingsverhaal Kim Kötter en Jaap Reesema 2

Kim blijkt ondertussen al goed opgeschoten te zijn qua centimeters volgens de verloskundige. Daarop besluit Kim haar ouders te bellen voor een update. De familie zat al in de auto richting Utrecht. Na een halfuurtje komen ook zij aan in het ziekenhuis. Terwijl haar familie nog maar net binnen is gaat Kim vliegensvlug van totaal ontspannen naar best veel pijn. De weeën werden stukken krachtiger en het liefst wilde ze op haar zij liggen. We werden er allemaal stil van, het was zo’n wereld van verschil. Ineens beseffen we ons dat dit het moment is… Jaap wijkt niet van Kim’s zijde en haar zus en moeder vinden het ook moeilijk om Kim zo te zien… Als ik dit voor je had kunnen doen had ik dat gedaan Kimmie… fluistert haar zus. Samen houden ze haar hand vast en kriebelen ze door Kims haar… met een brok in mijn keel kijk ik toe hoe ze daarna de kamer verlaten om Kim en Jaap alleen te laten.

Bevallingsverhaal Kim Kötter en Jaap Reesema 3

12:30 Opnieuw komt de verloskundige langs en worden de laatste dingen aan Kim en Jaap uitgelegd. Wat kunnen ze verwachten, hoe werkt het ruggenprik-pompje, hoe laat komen ze iedere keer langs etc. Tussen de weeën door lukt het Kim om vragen te stellen en maakt ze zich druk om mij of ik de pinpas van Jaap wil om beneden in de kantine eten te halen, want ja ik moet goed eten en … Kim! Ik red me wel, echt, dat komt helemaal goed. ‘Echt?’ Ja echt! Concentreer jij je maar op jezelf. ‘Oke dat is goed, oja Liset, de sleutel ligt bij ons thuis klaar he, als je even naar huis wil dan kan dat en….’ . Nouja, dat is Kim dus. Verhongeren ging ik niet en een slaapplaats had ik in ieder geval ook. Top geregeld.

14:00 Afgelopen 1,5 uur heeft Kim haar hypnobirthing muziekje geluisterd. Eigenlijk klonk het als een soort van herhalende mantra… een ontzettend rustgevend deuntje met een iets oudere vrouwenstem die precies verteld wat er met je lichaam gebeurd en dit in kleuren omschrijft ‘Geel staat voor de…’ ‘je lichaam maakt zich klaar voor de komst van je kindje…’ etc. Klinkt dit raar? Wel een beetje he. Ik denk dat je het eens zou moeten horen. Het werkt ontzettend hypnotiserend en ik ben na een tijdje de kamer uitgegaan omdat ik bang was zelf in slaap te vallen (later vertelde Kim me dat ze dit muziekje ook altijd oefende voordat ze ging slapen, en dan binnen 2 minuten in slaap viel) Ah kijk.

Op de gang wachtte ik totdat de verloskundige opnieuw binnenkomt om Kim’s ontsluiting te meten. Dit was rond 13:00 uur. Ik ging met haar mee naar binnen en daar zagen we Kim liggen, totaal in zichzelf gekeerd. Ze merkte niet op dat we binnen kwamen, ze had haar ogen dicht en ving de weeën die kort en krachtig na elkaar kwamen bijna slapend op. De verloskundige ging bij haar staan en legde een hand op haar om te vragen of ze weer mochten komen controleren maar daar reageerde Kim niet op. Ze ging volledig op in alles wat de oudere vrouw haar toesprak. Zachtjes fluisterde de verloskundige “Kim…. Kim?…’’ Ze reageerde niet op haar, nergens op. Wow, is dit hypnose? Aan haar gezicht kon je echt zien dat ze niet wist dat wij er waren, ze trok bij de pijn iets met haar bovenlip en fronste en was daarna weer in rust. Jaap seinde dat het muziekje nog ongeveer 15 minuten zou duren en daarop ging de verloskundige op het bankje naast Kim zitten totdat de hypnose uitgewerkt was.

Bevallingsverhaal Kim Kötter en Jaap Reesema 4

14:15 De muziek loopt af, de oudere vrouw eindigt met de woorden ‘Je kunt er voor kiezen om verder te slapen….’ En dat doet Kim. Even kijkt Jaap gespannen naar de verloskundige maar die maakt Kim wakker. Kim kijkt op en zegt gelijk ‘Oh nee, staan jullie al lang op mij te wachten?. Waarop volgt ‘nee hoor’, we komen alleen even je ontsluiting meten. We wachten tot je wee voorbij is en daarna kijken we. Je ziet dat de weeën sterker zijn geworden, Kim begint na iedere wee te trillen van de pijn. Ook komen ze nog sneller dan eerst en blijven ze langer hangen. De golven op het beeldscherm laten zien wanneer de weeën beginnen en tussen de golven door doen ze de controles. Een verbaasde blik van de verloskundige volgt: ‘Kim, je bent van 6 cm naar 10 cm gegaan binnen een uur!’. Wauw, is dat het effect geweest van de hypnose/ontspanning? Je ziet de opluchting op hun gezichten maar al snel volgt de volgende wee. De verloskundige pakt Kims hand en stelt haar gerust…

Kim heeft ontzettend veel pijn, ze schokt na iedere wee en moet dan overgeven. Jaap vangt alles op in een bakje dat al klaar stond maar moet snel wisselen omdat Kim niets meer binnen kan houden. Ze mag daarna ook niet meer eten van de verloskundige.

Bevallingsverhaal Kim Kötter en Jaap Reesema 5

Het opvangen van de weeën gaat door tot 13:50 waarna het ineens erg spannend wordt… De hartslag van de baby daalt sterk bij iedere wee. De weeën komen zo snel om en om dat de baby geen tijd heeft om bij te komen. Het hartslagje daalt te diep en de baby heeft het moeilijk in de buik. De verloskundige omschrijft het als ‘de baby gaat iedere keer kopje onder, maar als dit te lang en te snel achter elkaar gaat krijgt de baby geen lucht en is dit dus ontzettend gevaarlijk.’. Direct wordt besloten dat Kim en de baby rust nodig hebben. Geen wee-opwekkers maar weeën-remmers werden Kim en de baby toegediend via het infuus.

Bevallingsverhaal Kim Kötter en Jaap Reesema 6

15:15 Na enkele minuten beginnen de weeen-remmers al te werken en binnen no-time zijn ze helemaal verdwenen. Kim kijkt op en daar zien we eindelijk haar lach terug. Ze begint te kletsen over de afgelopen uren en merkt de kramp in haar benen op, ze schiet in de lach als ze haar blauwe wollen sokken boven het dekbed uit ziet steken en vraagt naar haar telefoon om haar familie, die beneden zit, bij te praten. Wat een uitvinding die remmers! De baby herstelt goed en ook Kim en Jaap kunnen een halfuurtje bijkomen.

Bevallingsverhaal Kim Kötter en Jaap Reesema 7

15:45 De remmers zijn uitgewerkt en de weeën beginnen weer. Omdat Kim 10 centimeter ontsluiting heeft mag ze meepersen met iedere wee. ‘Dit voelt alsof je een grote steen uit moet poepen Liset’, zegt ze tussendoor. De weeën komen niet meer zo sterk op als daarvoor en blijven ook niet meer zo lang hangen. Dat betekend dat Kim het persen op eigen kracht moet doen…

Omdat Jaap een stollingsziekte heeft mag het kindje van Kim niet gehaald worden met een vacuümpomp omdat de kans groot is dat de baby dan een hersenbloeding op kan lopen. Om alle erge scenario’s te voorkomen is besloten dat Kim alleen de optie heeft om zelf op eigen kracht te bevallen of in geval van nood, een keizersnede krijgt.

17:00 Het persen duurt lang… ontzettend lang. Het is spannend maar ook verschrikkelijk om te zien hoe Kim tijdens iedere wee haar kindje probeert te laten zakken in haar buik en hoeveel pijn dit haar kost. Jaap vind het ook verschrikkelijk, dat zie ik. Zijn gezicht spreekt boekdelen… Hij is wit weggetrokken en kan alleen maar naar Kim kijken en proberen te helpen. Met zijn ene hand is hem voorgedaan hoe hij Kim kan helpen in haar nek en met zijn andere hand ondersteund hij haar knie door deze naar Kim toe te trekken… Aan de andere kant van het bed doet de verloskundige hetzelfde.

Bevallingsverhaal Kim Kötter en Jaap Reesema 9

Ondertussen zijn er 2 verloskundigen bijgekomen om de bevalling goed te laten verlopen. Bij iedere keer dat ze controleren hoe ver het hoofdje gedaald is krijgt Kim te horen dat ze het super doet en dat het hoofdje weer dichterbij is gekomen! Omdat het lang duurt en we dit inmiddels erg vaak hebben gehoord begint Kim onzeker te worden. Gaat het echt wel lukken? Zijn er geen andere mogelijkheden om haar te helpen?? De paniek is voelbaar in haar stem.. Ik begin me ook zorgen te maken… zou het haar echt wel lukken vraag ik me af.. op dit moment kan ik me het niet voorstellen, zoveel pijn en zo lang persen en de verloskundige die alleen maar hetzelfde zegt. Ik begrijp Kim’s reactie en kan alleen maar hopen dat het niet lang meer duurt. Ze legt Kim tussen de weeën door uit dat het kindje het goed doet, hij heeft geen last van het persen, zijn hartslag hersteld iedere keer goed maar hij heeft alleen moeite met het maken van de draai langs haar schaambeen. ‘Het voelt alsof je voor niets aan het persen bent’ zegt ze, ‘maar echt, geloof mij, bij iedere wee zakt het kindje!’. Het is echt zo’n wereld van verschil na de laatste keer dat we controleerden! Je kunt het Kim, zet hem op. Nog even en je kan je kleintje vasthouden. Het komt echt helemaal goed!!’

17:25 Eindelijk, eindelijk is daar nieuws, de verloskundige begint bij het persen het hoofdje te zien! Kijk Kim!! Kijk eens naar beneden! “Kom op schat!” Zegt Jaap, bijna! Maar Kim wil niet kijken, met alle kracht perst ze door. De tranen schieten in mijn ogen, is het echt zo ver? En dan, eindelijk om precies 17:35 wordt Muck geboren.

Bevallingsverhaal Kim Kötter en Jaap Reesema 10

Naast de bevalling heb ik ook bij thuiskomst de eerste beelden vastgelegd en hier een geboortefilmpje van gemaakt met het prachtige nummer van Jaap ‘It’s you for love’.

9 thoughts on “Blog new mom Kim Kötter”

  1. Mooie blog maar wel heftig te zien hoe zwaar een vrouw het heeft met zo’n bevalling ?
    Maar Kim knap gedaan meisje ja mag wel trots zijn .
    En voor Jaap ook Super gedaan !! voor hem zal het ook een heftige ervaring maar Super mooie zijn geweest . om dit Wonder te zien geboren van Harte gefeliciteerd met de geboorte van jullie prachtige zoon. En Super veel liefde gezondheid en geluk samen .?

  2. Tranen na het lezen van deze bijzonder prachtige en mooi omschreven bevalling. Diep respect voor hun openheid maar ook kwetsbaarheid, heel puur! Groetjes, Nadine Kamphuis

  3. Prachtig open verhaal. Heb echt gelachen en op eind een traan. Foto’s zeggen zoveel meer dan woorden. Mooi.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *